Tien dagen bleef hij thuis in plaats van op wintervakantie te gaan.
En dat heb ik geweten.
Er stond een mooie lijst met kleine klusjes voor hem klaar. Ik had het expres kort en klein gehouden om hem nog wat vrijheid te bieden.
Op een middag reed er een grote witte auto het erf op.
Koeriersdienst, stond er op.
“Wij hebben toch niets besteld?” vroeg ik aan mijn man.
"Ohjawel, ik heb een lcdtv gekocht."
Ohjawel!
Zulke dingen overlegt hij niet want hij weet toch wel dat ik er op tegen ben. Al die overbodige dingen, gék word ik er van. Sinds de Ipod van dochter kapot is heb ik dagenlang moeten “vechten” dat de oude mp3 speler het nog goed doet en er echt niet zomaar een nieuw ding hoeft te komen.
En nu komt er een bakbeest in huis.
Als excuus voor het hoge bedrag haalt hij aan dat hij toch dit jaar niet is gaan skiën.
Daar kan ik dan weer niets tegen inbrengen, áls hij de klussenlijst dan maar afwerkt!
Met lede ogen zie ik aan hoe de kamer gevuld wordt met een groot zwart scherm. Zo groot dat je hem wel als oefentafel kunt gebruiken, als je hem op zijn kant zet.
Twee dagen is hij bezig de afstandbediening te bestuderen.
Drie dagenlang moeten alle audio en pc apparaten met elkaar verbonden worden.
Vijf dagen staat de vervoersdoos midden in de kamer en de oude tv in mijn gymhoek.
Alle dagen staat de tv van ’s morgensvroeg te ’s avondslaat aan.
Ik stik van jaloezie op vrijgezellen!
Manlief zit met het nieuwe draadloze toetsenbord op schoot, mail te tikken vanuit zijn hangstoel op 5meter afstand van het scherm, en ik kan het zelfs meelezen op 7meter afstand.
Klussen zal ik voortaan weer zelf moeten doen.
De tijden zijn veranderd.
De tijd dat de woonkamer mijn domein was, is voorgoed voorbij.
Maar om niet tegen zo'n groot zwart vlak aan te kijken nu hij weer aan het werk is, heb ik vanmorgen onze trouwfoto met dubbelzijdig kleefband midden op het scherm geplakt.
Is het tenminste voor mij ook nog sfeervol.
