PS: Stuur ook eens een berichtje

Dat stond er in het jaarlijkse verjaar/kerstkaartje dat mijn zus al 5 jaar stuurt, sinds ze mijn adres heeft van de notaris.

Stuur ook eens een berichtje...
Het dramt al die tijd door mijn hoofd, want het is nogal dwingend in mijn beleving, zoals: ik heb nu al 5 jaar een kaart aan je gestuurd en nu moet jij ook eens wat terug doen.
Ongetwijfeld bedoelt ze dat niet zo. Maar ik mis iets om over die drempel te komen.
Nooit noemt ze me bij de naam, zelfs op de envelop staat alleen maar: aan A vd Boomstam.
En er staat nooit iets anders dan: hartelijk gefeliciteerd, en goede kerst en nieuwjaarswensen.
Precies datgene wat me geen lor interesseert. Verjaren is een officiele kwestie, belangrijk voor mijn aow en het accepteren van lichamelijke ongemakken.
Gelukwensen voor een nieuw jaar heeft ook geen zin, het ongeluk en alle wereld ellende gaat er gewoon om door.

Wat wil dat nou zeggen als je iemand 49 jaar niet meer hebt gezien, en die ooit zei: de volgende keer bel ik. En vervolgens nooit meer belde en daar nu ook niet op terug komt.
Waarom niet een persoonlijker bericht dan een standaard kaart?
Ik leef vooral met het verleden, de oude pijn, al het verdriet en eenzaamheid, dat vergeet een mens niet zomaar. Toen ik ze nodig had waren ze er niet, wel hadden ze verwijten.
En nu... die afstand van 112 km lijkt onoverbrugbaar.

Behalve dan vannacht, toen ik niet kon slapen, en een groot collegeblok met een parkerpen ter hand nam en een hele leuke brief aan haar schreef.
Getiteld: versie 15, maar misschien is het al wel de 20e.