En toen ontmoette ik een heel mooie, en hartstikke lieve zus.
Ik zei altijd al dat broer en ik niet in hetzelfde gezin zijn groot gebracht, hij beweerde dat zus een kouwe vrouw is. Maar dan hebben we blijkbaar ook niet dezelfde zus.
Haar verhaal, haar leven, wat een pijn.
En stille tranen vergoten.
Tegelijkertijd kan ik niets met de opmerking dat ze spijt heeft dat ze me destijds, tijdens de rechtzaak tegen onze vader, heeft laten zitten (me heeft verraden door te zeggen dat zij niet misbruikt werden).
Na een paar ontmoetingen en gesprekken bedacht ik ineens dat zij mij daarmee niet tekort heeft gedaan maar vooral zichzelf, want alle ellende bleef doorgaan met beide zussen toen ik uit huis was gedonderd.
En ik kreeg te horen dat ik nog altijd de dader ben over de ellende van broer en zus 2.
Ik schrok echt van hun haat en wraak jegens mij. Kennelijk ben ik makkelijker als dader aan te wijzen dan hun vader en hun moeder, en dan hun eigen verantwoordelijkheid.
Er zijn veel mensen die een zondebok nodig hebben, en dat is nu mijn taak, dus ben ik nodig voor hun miserabele leventje.
Het enige moeilijk is dat zus hier 112 km vandaan woont, en dat vind ik heel erg onhandig in mijn "staat". Nooit gewoon even een kopje thee en dan weer gaan.
Ook vind ik het erg moeilijk dat zus gewoon praat over broer en zus 2, ze heeft veel begrip voor ze, en hun moeder is voor haar ook niet zo'n feeks als voor mij.
Niet reageren op wat ze zegt is nu mijn remedie. Niet laten zien wat me dat doet, en niet roddelen.
Het is ook doordacht: ze praat even makkelijk tegen hen over mij, dus hoeven zij niet te weten wat mij pijn doet.
Maar wat me wel pijn doet en wat ik niet vertel aan zus, is dat ze bang is problemen met zus 2 te krijgen omdat ze met mij omgaat.
Hoe is het mogelijk! Datzelfde had broer destijds.
Mijn antwoord daarop aan zus was: als het ingewikkeld voor je gaat worden trek ik me weer terug.
Daarop riep ze luid "NEE!!"
Maar ja, hoe kan zij weten hoe is het om als verschoppeling, omdat je voor je rechten opkomt, omdat je niet langer mishandeld en misbruikt wilt worden, toch zo verstoten wordt.
Je hebt allerlei reflexen om jezelf te beschermen.
Alles is zo dubbel, aan de ene kant dat heel bijzondere van een mooie, en heel warme lieve zus, en de andere kant de rest van de familie die daar aanhangt, en natuurlijk oud zeer.
Dan is het toch niet gek als je hartklachten krijgt!
