En toen ontmoette ik een heel mooie, en hartstikke lieve zus.
Ik zei altijd al dat broer en ik niet in hetzelfde gezin zijn groot gebracht, hij beweerde dat zus een kouwe vrouw is. Maar dan hebben we blijkbaar ook niet dezelfde zus.
Haar verhaal, haar leven, wat een pijn.
En stille tranen vergoten.
Tegelijkertijd kan ik niets met de opmerking dat ze spijt heeft dat ze me destijds, tijdens de rechtzaak tegen onze vader, heeft laten zitten (me heeft verraden door te zeggen dat zij niet misbruikt werden).
Na een paar ontmoetingen en gesprekken bedacht ik ineens dat zij mij daarmee niet tekort heeft gedaan maar vooral zichzelf, want alle ellende bleef doorgaan met beide zussen toen ik uit huis was gedonderd.
En ik kreeg te horen dat ik nog altijd de dader ben over de ellende van broer en zus 2.
Ik schrok echt van hun haat en wraak jegens mij. Kennelijk ben ik makkelijker als dader aan te wijzen dan hun vader en hun moeder, en dan hun eigen verantwoordelijkheid.
Er zijn veel mensen die een zondebok nodig hebben, en dat is nu mijn taak, dus ben ik nodig voor hun miserabele leventje.
Het enige moeilijk is dat zus hier 112 km vandaan woont, en dat vind ik heel erg onhandig in mijn "staat". Nooit gewoon even een kopje thee en dan weer gaan.
Ook vind ik het erg moeilijk dat zus gewoon praat over broer en zus 2, ze heeft veel begrip voor ze, en hun moeder is voor haar ook niet zo'n feeks als voor mij.
Niet reageren op wat ze zegt is nu mijn remedie. Niet laten zien wat me dat doet, en niet roddelen.
Het is ook doordacht: ze praat even makkelijk tegen hen over mij, dus hoeven zij niet te weten wat mij pijn doet.
Maar wat me wel pijn doet en wat ik niet vertel aan zus, is dat ze bang is problemen met zus 2 te krijgen omdat ze met mij omgaat.
Hoe is het mogelijk! Datzelfde had broer destijds.
Mijn antwoord daarop aan zus was: als het ingewikkeld voor je gaat worden trek ik me weer terug.
Daarop riep ze luid "NEE!!"
Maar ja, hoe kan zij weten hoe is het om als verschoppeling, omdat je voor je rechten opkomt, omdat je niet langer mishandeld en misbruikt wilt worden, toch zo verstoten wordt.
Je hebt allerlei reflexen om jezelf te beschermen.
Alles is zo dubbel, aan de ene kant dat heel bijzondere van een mooie, en heel warme lieve zus, en de andere kant de rest van de familie die daar aanhangt, en natuurlijk oud zeer.
Dan is het toch niet gek als je hartklachten krijgt!
1 opmerking:
Het is inderdaad niet gek, dat je hartklachten krijgt. Iemand, die dit heeft meegemaakt en vervolgens zo lang wordt geconfronteerd met allerlei nasleep in de relationele sfeer, gaat hier hoe dan ook veel last van krijgen. Het is dan wel goed, dat je het kunt uiten. In een blog zoals hier bijvoorbeeld. Heel moeilijk als familieleden een andere beleving hebben van het gebeurde of het ontkennen of de schuld leggen bij de verkeerde. Het geeft wel aan, dat die familieleden er ook enorm mee worstelen en nog steeds zoeken naar verklaringen en rechtvaardiging. Persoonlijk, denk ik, dat je wel heel sterk moet zijn om hier doorheen te komen zonder professionele hulp.
Ik lees enerzijds, dat je blij bent, dat je weer contact hebt met jouw zus en anderzijds, dat je haar ook wel een draai om de oren wilt geven. Maar, dat is wat ik uit jouw blog concludeer. Wellicht bedoel je het anders. Pas goed op jezelf!
Een reactie posten