Het lukt niet meer zonder pil

"Heb je je pil al genomen?"
Iedere keer als we samen naar bed gaan stel ik hem de vraag: heb je je pil al genomen?
Meestal heeft hij excuses om het uit te stellen, en zeur ik: "het duurt algauw een uur voor het werkt."
Het lukt al jaren niet meer zonder pil in bed.
"Laten we nou op tijd naar bed gaan, anders slapen we zo laat," zeur ik door.
Hij zegt daar nooit iets op maar treuzelt enorm, en ik weet het dan al hoe laat het is.

Om half 10 liggen we er eindelijk in.
Hij pakt het boek van het nachtkastje. "Wat zullen we vanavond lezen?"
"Iets van over de krekel en de mier
die niet willen slapen maar het toch doen."
Ik kruip dicht tegen hem aan, leg mijn hoofd op zijn schouder en sla mijn arm om zijn middel.
Aandachtig luister ik naar zijn mooie stem die de verhalen van Toon Tellegen prachtig kan vertolken, en zachtjes streel ik zijn borst.
Van deze avonden geniet ik, zo dichtbij hem, zo heerlijk warm samen, als een krekel en een mier.
"Mooi hè," zegt hij zacht.
Mijn strelende hand antwoordt bevestigend.

We analyseren het verhaal uitgebreid, en dromen ervan hoe heerlijk het wel zou zijn om
overvallen te worden door de slaap.
Ik aai zijn gezicht.
Mijn pil doet zijn werk snel, ik draai als een tol en weet dat ik binnen 5 minuten
in een gat val met de deksel erop.
Maar zijn pil doet nog steeds niets.
Vroeger was dat wel anders, vroeger was trouwens alles anders.