Pjoewww

Ze springt onverwacht achter de heg vandaan, rechtstreeks de straat op, zonder uit te kijken.
Met gespreide armpjes en beentjes probeert ze me tegen te houden.
Ze is te klein, of de straat te breed. Met gemak kan ik langs haar heen.
Maar als een verkenner moet ze stiekem een teken hebben gegeven aan anderen kinderen
want in een mum van tijd staan er wel 20 kleintjes voor me die mijn weg versperren.
Altijd joelen ze me uit, want mijn vehikel en ik zijn traag.
Nooit heb ik gereageerd, misschien zouden ze er dan snel genoeg van krijgen.
Maar pest-kinderen gaan door tot ze bevredigd zijn, hun geduld raakt niet zo snel op als het mijne.

Vandaag heb ik nieuwe zwarte banden onder mijn vehikel. Dat staat heel agressief.
Voor ik op straat ging zei ik nog tegen man dat ze me nu vast en zeker niet meer durfden te pesten.
Toch kun je op pesters niet rekenen.

“Pjoewww, pjoewww,” roept een jochie terwijl hij achter een schutting vandaan komt, “pjoewww, pjoewww.”
Ook andere kinderen beginnen te pjoewwen en houden hun handjes als pistolen op me gericht.
“Pjoeww, jij bent dood.”
Ze beginnen allemaal te roepen dat ik dood ben.
Een klein meisje met prachtige, lange, zwarte, krullende haren roept dansend:
“ze is dood, ze is dood.”
Haar krullen zwieren vrolijk mee op en neer: dood,dood, dood.

Ik ben dood.
En dat geeft mij de kans...
om ...
vol gas!