Ik doe het alleen op zondag

Ik kom van de Veluwe, u weet wel, daar waar de eieren uit de kippen vallen en wat dominee zegt belangrijker is dan je man. Waar je op zondag in een keurige lange rok met zwarte kousen en een hoedje op naar de kerk gaat om er bij te horen. Waar de preek langer duurt om de mensen te vertellen dat het nooit goed komt met ze.
Op zondag lachen we nooit, dan kruipen we bijna naar de kerk in onze nette kleren in de hoop dat ook dit keer onze zonden vergeven worden, ook al weten we dat het nooit meer goed komt met ons.
Maar na een euro in de zak van de diaken voelen we ons verlost.
Uit die gemeente kom ik.

Wij trouwden dan ook in de kerk in Kootwijk.
Dat trouwen in de kerk, voor God, moet ik zeggen, is heel veilig, je kunt daarna niet scheiden want wat God verbonden heeft raakt nooit meer los.

Ik droeg een witte barbiepoppenjurk als teken van mijn reinheid, hoewel ik geen maagd meer was, een verkracht kind is dat nooit, maar dat heb ik niet aan God en de Zijnen verteld. Die waren er toch niet bij toen het gebeurde.

Mijn man kon het niets schelen, dat gedoe in de kerk, maar er viel niets op hem aan te merken.
Maar na onze huwelijksnacht – nee, niet denken dat we die volgens traditie doorbrachten, we waren allebei veel te moe, en bovendien was mijn menstruatie net begonnen. Daarom besloten we met de traditie een weekje te wachten – Na die huwelijksnacht dus, had mijn man een verrassing voor me.
Een sluier en een paar zwarte kousen.
Ik keek hem vragend aan.
“Je kleedt je mooi aan voor de kerk, en gedraagt je naar hun regels.
Hier in mijn huis gelden mijn regels.
Voortaan draag je die zwarte kousen en de sluier. Als tegenprestatie voor mijn medewerking aan de kerkelijke inzegening van ons huwelijk. Verder niets.”
Verder niets?
Na enig protest over netheid en naaktheid had ik geen andere keuze dan hem te gehoorzamen.
Maar ik doe het alleen op zondag als ik net uit de kerk kom.