Een bastaard.
Hij mag zijn wie hij is.
Vrijheid blijheid.
Ik hou van dieren daarom train ik mijn hond niet. Het africhten van dieren vind ik ondierlijk, dat doe je toch niet!
Iemand naar je hand zetten, drillen, is alleen maar aan jezelf denken.
Met africhten ondermijn je zijn natuur en hij gaat rare dingen doen die je geen hond in de wildernis ziet doen, denk maar aan pootjes geven.
Mijn hond is lekker vrij als hij naar buiten mag.
Helemaal vrij is hij natuurlijk niet, ik beslis wanneer hij naar buiten mag en waar we heengaan.
Mijn hond heb ik ook geen naam gegeven, wat een onzin, iets menselijks toevoegen aan een dier, nee, dat is niks voor mijn hond en mij.
Een hond is een hond en een kat een kat.
Nou is het dierendag, en wat doe je om je hond te verwennen?
Je koopt een kluif.
Nee, ik niet,
mijn hond moet zijn eigen kluiven vangen, dat vindt hij prachtig! Niemand hoefde hem dat te leren, hij kon het zomaar uit zichzelf. Gisteren ving hij een konijn, dat heeft hij denk ik van de kat afgekeken want die kwam ook erg vaak met een half opgevreten konijn thuis.
Maar die kat is dood, door de hond afgemaakt.
Niks aan te doen, boos worden heeft geen zin, want als de kat een merel of muis doodmaakte werd ik ook nooit boos.
‘t Is de natuur, daar is niks aan doen.
Kijk, hieronder nog een foto van mijn hond, met wijlen de kat.
Zielig voor die kat hè?
1 opmerking:
Zoals vaak voorkomt, ben ik via verwijzingen op dit blog beland. Ik denk dat ik het bezoekje wel eens zal herhalen. In elk geval sta je op mijn lijstje Voorkeuren.
Naar aanleiding van het commentaar op het doodmaken van een kat door een hond, of van een merel door een kat, wil ik graag een anecdote bijdragen. Zonder permissie te vragen, want daar is een blog voor bedoeld, heb ik begrepen :-)
Bovendien moet hij toch het moderator-filter passeren.
Hier gaat-ie dus, op goed geluk:
Mijn dochter Paula (toen ze een jaar of 12, nu 51) houdt veel van dieren. Een van de dankbaarste cadeutjes die ik haar eens heb gegeven, is een dierenencyclopedie geweest. Zolang ze bij ons woonde, heeft ze drie honden gehad (steeds één tegelijk, maar hij moest wel 'Drop' heten), een poes (Cindy), een konijn (Wimpie), een schildpad (Nahuel). En als we een wens van haar serieus hadden genomen, was er ook een leeuwenjong bijgekomen. Vooral na het zien van de film "As free as the wind goes"; in het onwaarschijnlijke geval dat je die niet hebt gezien, een aanrader ( hij dateert, dacht ik, uit de jaren '70).
Van een schoolreisje kwam ze terug met een papegaaitje. Zij wou het niet in een kooi hebben, dus wij zagen de combinatie met de poes die we toen hadden, wat somber in, maar Paula verzekerde ons dat ze er goed op zou letten. Op een onbewaakte dag gebeurde het (bijna) onvermijdelijke: de kat sloeg in de tuin haar slag. Door haar tranen heen, omhelsde Paula de kat toen die langs haar heen terug het huis inliep. "Mijn schuld Cindy, het is jouw natuur" ...
Een reactie posten