Plots kwam er een grote hond op me af hollen.
Verschrikt van angst bleef ik staan want honden vertrouw ik niet. Het is en blijft een beest met een oerinstinct wat misschien wel verborgen zit, maar bovenkomt als hij mij ruikt.
Ik hield mijn handen wat voor mijn gezicht om het te beschermen tegen de verwoestende tanden van het beest.
In de verte hoorde ik nog een mannenstem: "hij doet niks hoor."
Wat doe je dan met een hond, vroeg ik me af.
En ging er vandoor want ik was bang, honden doen altijd iets.
De hond blafte veel te hard en sprong tegen mijn been op met zijn voorpoten.
Zie je wel!
Zie je wel, zijn oerinstinct was bovengekomen.
Ik kreeg het benauwd, straks zou het beest mijn been eraf bijten.
Ik draaide me rond in de hoop dat hij van me af zou gaan. Maar hij had me beet en was niet van plan dat lekkere hapje weer los te laten, dat was duidelijk.
De eigenaar riep: "Wodka, Wodka niet doen."
Alsof Wodka dat zou snappen, bovendien was die toon veel te aanmoedigend. Ik bleef staan, doodsbang dat hij in mijn been zou happen (die hond dus).
Maar ineens begon hij mijn handen te likken, snel trok ik ze terug. Bah, dat smerige gelik! Daarnet heeft ie natuurlijk nog zichzelf belikt of aan vieze uitwerpselen zitten snuffelen.
“Hij doet niks hoor mevrouw,” zei de eigenaar die dichterbij gekomen was, “u moet alleen niet weglopen voor een hond dan gaat hij achter u aan, en denkt dat u wilt spelen.”
Ach kom! Sinds wanneer denkt een hond. Als ik stil blijf staan komt hij toch zeker ook!
“Het is een lieve hond, mevrouw, hij doet echt niets.”
Ohnee? Maar hij sprong tegen mijn been en omklemde het, en hij likte me! En nu zit ie maar raar aan me te snuffelen, en dat moet ik leuk vinden, of op zijn minst toestaan.
Maar als de hondeneigenaar dat zelf zou doen zou ik hem verontwaardigd van me af moeten duwen en aangifte doen wegens onzedelijk gedrag in het openbaar.
Heel verwarrend.
Maar zeg nou zelf, wie zou er niet bang worden als een hond zó op je af zou komen?
iets-hond1.jpg)
Of erger, zo?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten