Ik heb er zo'n spijt van

Ik hield zielsveel van je.
Jij was zelfs de enige waar ik van hield.

En toen…
Alle vragen, alle liefde, alles waar we mee speelden.
Alles werd weggevaagd.
Je vond mij, net als ieder ander, een lastpak,
en het was beter dat ik weg was.
Leven onder druk was voor jullie beter
dan strijden.
Al werd jouw leven er veel slechter door
je was blind voor de waarheid.
De waarheid onder ogen zien
vraagt om daden.
Je geloofde liever de vijand.
Zoals ieder ander.
Want jullie waren, en zijn, liever slachtoffer,
voor de rest van je leven.
Dan ben je nimmer verantwoordelijk voor je ongeluk.


Ik miste je.
Maar had ik je wel gekend?
Had ik mijn liefde voor jou niet veel groter gemaakt dat het was?
Broertje,
jij,
mijn broertje.
Je weerspiegelt je beide ouders in het kwaad.
Jij oude, misvormde man
met een veel te grote mond
die niet van zich laat houden,
ziet de splinter in ieders' oog.

Ik zie je als klein mollig jochie van 3 die aan me hing.
Of verbeeld ik het me, is het mijn misvormde herinnering.
Was het alleen mijn fantasieliefde als houvast?

Ik had je zo graag zien opgroeien, ik had zo graag jaren van je willen genieten, antwoorden geven op je duizenden vragen, je troosten, je beschermen tegen de grote boze geest.
Zoals ik zo vaak de straf op me had genomen, omdat het me meer pijn deed jouw pijn te zien dan het zelf te ondergaan.
Maar jij, oude man, mijn tegenpool in werkelijk alles,
ik heb er zo'n spijt van dat ik je heb leren kennen
in het nu.